ضحاک

X

ضحاک

ضحاک

هضم مغز همگان مرهمی بود ولی....اينهمه زور را با که گویم چاره ای!!؟

	سکوت صحرا
قله های پیرامونم از چشمانم چنان به زیر بودند که این کم سایگان را همه هم سایه همه هم پایه دیدم... و بدین نمط بود که از صحرا پای حریصم را دیگر هیچ شوقی به بلند کردن نبود به ژرف کاویدن نبود...
2 به جا مانده در شنبه 28 آبان1384ساعت 23:24 از سیامک \|

	دو پیامد
گاهی اما تناقض را خود چون عظمتی یافتم. بدانگاه که موّحدینِ مسحورِ ژوپیتر را درمقابل شمالیهای بی خونی چون لوتر،اراسموس، ویکلیف و اسلافِ مدرنشان گذاشتم. چرا که اینان را ،پیام تجدد، هیچ نبود مگر قیامی بزدلانه تا همه چیز را هم راست کنند... همه چیز را سر راست کنند... چرا که آنان را ،تجدد به گذشته ستیزی شد از قدرتی با قدرتی... چون چکاچک عظمتی دروجودی... عظمت... حتی اگرظاهرش رعشه ای باشد درکلمات ماکیاولی یا اضطرابی باشد در چشمان داوود یا سستی ی باشد درزبان گالیله و یا سرگشتگی ی باشد در دستان داوینچی... حال شاید بدانید چرا زیباترینِ زنان را من در مونالیزا دیدم!
2 به جا مانده در پنجشنبه 19 آبان1384ساعت 23:25 از سیامک \|

	واقعیت من!
سرآغازِیک بیماری بود که فیلسوفی، "جوهر"ی سیاه را چنان برچشمانِ یونانیان پاشاند که ازپس آن تمامی دیدگان، چون سنگی به کاسه نشست و واقعیتی قائم شد تا سپاه زیبای غریزه را چون خائنی تخطئه کند... کنون اما مایه ی چشمان ما کلمه ی "اتمی" ست برآمده از گریبان عقلانیتی خُرد تا اسطوره ای مغرورباشد برای دانشمندانِ حقیقت تا"علتِ" واقعیتی باشد برای ذات پرستان ِبی چیز... ولی چه کسی از ما دانست که این "علت" خود جوهری ست مأنوس... جوهری ست معلول... معلول اراده ای که همواره بنا به قدرتش واقعیتی می زاید!!
2 به جا مانده در یکشنبه 8 آبان1384ساعت 23:53 از سیامک \|